Katarzyna Miarczyńska-Kłeczek - polska poetka

(dedykowany Jadwidze Malinie)

Nie przysyłajcie do mnie wierszy
Nawet jak wali się Wasz świat
Tratwa wiersza odpłynie
Przetrwa burze
Złowrogie pomruki losu
Nawet gdy połamią marzenia
Niespokojne wilki wyjdą z lasu
Nie przysyłajcie wierszy

Rozpalcie pochodnie w grudniową noc
Obdarci ze złudzeń
Jak dzieci i ryby
Przemówią wiersze
Ocalałe
Odrzucone
Schowane w kieszeniach
Nieprzemakalnych płaszczy

Ułóż na nowo świat
od piwnicy po dach
wytrzep poduszki uczuć
z okien czarne myśli zmyj

Ozdób balkon kwiatami
miłością otul ściany
przygotuj ciepłe słowa
na co dzień i na niedzielę

By nie zabrakło szczęścia
uśmiechy jak śliwki zbierz
w słoikach zachowaj
na zimę
wieczór
i deszcz

Przyjdę do tego świata
zaproś mnie na herbatę
będzie dla kota miejsce
kolorowy parapet

Królowa Śniegu koronczarka
Bielą Wigilię przystroiła
Choinki jak ze strojną czapą
Wychodzą na puszysty dywan

W domach ważony żur i barszcz
Za progiem już kolęda
Opłatek krąży z rąk do rąk
Kolacja i Pasterka

Jezus się rodzi w każdym z nas
Choć zawierucha czasem w duszy
Przy wspólnym śpiewie piękny czas
Niejedno serce wzruszy

Dźwiga życie
krzyż boli
Biegnie
Sukienka ucieka
w drugą stronę

Rozerwana
między za
I przeciw
Związuje dni
czerwoną wstążką
zaplata warkocz dumy

Biegnie w pole
tylko tam
może być sobą

Wiersz wyróżniony w XXI Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim „O Złotą Lirę”. Jaworzno 16.10.2025r.

Wszystko zaczęło się
od nie wiem
pocałunek
lot huśtawką
rozbite kolano
i jeszcze
ulewa
polne kwiaty
w uszach

od nie wiem
otworzyły się
drzwi
do siebie
schody
prowadzą strome
ale nie boję się
upadku
w końcu
błękit
przyjmuje Ikarów
od początku
nie wiem

wiersz z tomiku „Na kocich łapach” 2007 r.

Dym ognisk pieśni niesie
zbyrczą dzwoneczki owiec
na polanach przysiadają szałasy

Świt na szczycie Lubania
rozjaśnia twarze

Pęczniej odyniec słońca
płona Tatry
rumienią Pieniny

Mgieł biała woalka
otula czorsztyńską wodę

Promienie malują Gorce
paletą barw
od Łopusznej po Krościenko
błogosławią kolejny dzień

Zaklinam lato
koralami biedronek
nanizanymi na trawy
Kamień z Dunajca
przykładam do serca

Mokry od pragnień
wyskakuje z rąk
niby pstrąg

Świerszcze wołają
w zieloność traw
wplatam się
Zanurzam w błękit nocy
blask lampki księżyca

Pamięta ciosy nożem
Dźwięk tłuczonych szklanek
Dotyk świątecznego obrusa
wieczorne rozmowy

Podtrzymuje codzienne śniadania
Parujące obiady
Stoi twardo na nogach
Drzewo domowe

Wiersz wyróżniony w XI Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim im.Feliksa Rajczaka w Zduńskiej Woli- 13 grudnia 2024r
Grafika: Iwona Wojnar-Kudaciak (2016)

Noszę Cię przy sercu mocno trzymam
Pod powiekami obrazy czarne
Strach wyje nocą boję się zasnąć
Z kolejną bombą tracę nadzieję

Jeszcze się trzymam resztek domu
Bóg zamknął oczy nie słyszy płaczu
Jutro wykopię jamę w lesie
Wśród trzasku świeżych zgliszcz
Jak partyzant będę Cię bronił

(wiersz inspirowany fotografią Tadeusza Różewicza i „Opowiadaniem dydaktycznym”)

„poeta śmietników jest bliżej prawdy niż poeta chmur
śmietnik jest pełen życia niespodzianek”

Po ulewie wyrzucaliśmy

dziecięcą ręką pisane litery
w szkolnym zeszycie

sukienkę w grochy
pamięta chłopak z sąsiedztwa

pocztówki ślady naszych podróży
pokrył kurz

poplamiony stary kufer

tyle śmieci
mówią sąsiedzi
dorzucając filiżankę bez ucha

bez babci
nie smakuje z niej kawa