Noszę Cię przy sercu mocno trzymam
Pod powiekami obrazy czarne
Strach wyje nocą boję się zasnąć
Z kolejną bombą tracę nadzieję

Jeszcze się trzymam resztek domu
Bóg zamknął oczy nie słyszy płaczu
Jutro wykopię jamę w lesie
Wśród trzasku świeżych zgliszcz
Jak partyzant będę Cię bronił

(wiersz inspirowany fotografią Tadeusza Różewicza i „Opowiadaniem dydaktycznym”)

„poeta śmietników jest bliżej prawdy niż poeta chmur
śmietnik jest pełen życia niespodzianek”

Po ulewie wyrzucaliśmy

dziecięcą ręką pisane litery
w szkolnym zeszycie

sukienkę w grochy
pamięta chłopak z sąsiedztwa

pocztówki ślady naszych podróży
pokrył kurz

poplamiony stary kufer

tyle śmieci
mówią sąsiedzi
dorzucając filiżankę bez ucha

bez babci
nie smakuje z niej kawa

Pod kapeluszem Vincenta
pędzel kołysze kłosy

Czarnych ptaków rozpacz
kołuje nad cyprysami

W płomieniach Słońca
siewca rzuca ziarna nadziei

Jeszcze kwitną słoneczniki
rozkwiecone jabłonie
gubią płatki

Zbierasz je na paletę
zaklinasz Gwiazdy
i złocisty Księżyc
wypływa w podróż

Gorącym latem biegaliśmy po łące
zrywałeś stokrotki i maki
kwietny wianek nosiłam jak koronę

Turlaliśmy dzieciństwo z górki
pachniało miętą i sianem
serca poziomek smakowały jak komunia

Dorośliśmy znienacka
nasze drogi się rozeszły
Ty przeniosłeś się kilka pięter wyżej
ja zamieszkałam w innym domu

Tylko na fotografii trzymamy się za ręce
naszą łąkę zjadło osiedle
polną babką przykrywam ranę pamięci
tam ciągle wiatr plecie mi warkocze
spinki biedronek ulatują w niebo

II nagroda w IV Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Piękno Małopolski słowem opisane 2024” – Nowy Sącz

o świcie
równanie życia
ma dwie niewiadome
Ciebie
i mnie
na jednej poduszce

III nagroda w II Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim „O laur Adama 2024” Pińczów